Lodowe Krainy

Historia na rajskiej plaży

Kiedy Kolumb dobił do brzegów Hispanioli w 1492 roku, nie wiedział jeszcze, że właśnie zmienia historię świata. Santo Domingo — założone kilka lat później — to pierwsze europejskie miasto w obu Amerykach, starsze od niejednego państwa na mapie. Brukowane uliczki Strefy Kolonialnej i katedra z XVI wieku stoją do dziś, a spacerując między nimi łatwo poczuć, że te mury pamiętają czasy, gdy tu właśnie zaczynała się historia „Nowego Świata”.

Morze było tu zawsze w centrum — i pozostaje nim do dziś. Dominikana ma ten rzadki przywilej, że obmywają ją dwa różne akweny: od północy Atlantyk, od południa spokojniejsze Morze Karaibskie. Na półwyspie Samaná co roku zimują humbaki — tysiące wielorybów przypływa tu z otwartego oceanu, żeby w ciepłych wodach zatoki rodzić młode. Widok wieloryba wynurzającego się kilkadziesiąt metrów od burty to coś, co żaden zdjęcie nie odda sprawiedliwie.

A gdy słońce chyli się ku zachodowi, Dominikańczycy mają niezawodny przepis na koniec dnia: talerz z ryżem, fasolą i świeżo złowioną rybą, dźwięki merenque z otwartego baru i ocean tuż za plecami. Trudno się kłócić z taką filozofią życia.

Europa w raju

Jeśli po drugiej stronie Atlantyku chciałoby się poczuć jak w domu — Saint Martin jest dosłownie „w domu”. Francuska część wyspy, Saint-Martin, to oficjalnie terytorium Unii Europejskiej i część strefy Schengen, co na środku Morza Karaibskiego brzmi jak żart, ale… zdecydowanie nim nie jest. A sama wyspa jest podzielona między Francję i Holandię już od 1648 roku – granicę między obiema częściami wyznacza skromna tablica przy drodze.

Dolecieć na Saint Martin tez jest łatwo – a tutejszy port lotniczy to jedno z najbardziej znanych i spektakularnych lotnisk na świecie. Pas startowy kończy się dosłownie kilkanaście metrów od plaży Maho, a lądujące samoloty schodzą tak nisko, że fala powietrza zmiata z plaży parasole i ręczniki. Plażę codziennie wypełniają tłumy gapiów, a rozkład lotów jest tu atrakcją turystyczną.

Saint Martin – a szczególnie laguna Simpson Bay – to jedno z miejsc najczęściej odwiedzanych przez żeglarzy. Jednak kto ma ochotę zejść z utartego szlaku, znajdzie wzdłuż jej brzegów zatoczki i kotwicowiska, gdzie można spędzić czas sam na sam z karaibską przyrodą.

Na talerzu warto szukać kreolskiej kuchni, która jest prawdziwą duszą wyspy. Johnnycakes — smażone bułeczki z mąki kukurydzianej — podawane z duszoną rybą i pikantnym sosem z lokalnych papryczek to śniadanie, które znajdziesz w przydrożnych budkach po obu stronach granicy. Do tego szklanka mauby — gorzkawego napoju z kory karaibskiego drzewa, który miejscowi piją od pokoleń — i dzień można zaczynać.

Bermudy – gdzie nigdy nie bywa nudno

Kiedy w 1609 roku angielski statek Sea Venture, który zmierzał do kolonii w Virginii, rozbił się na jednej z raf Bermudów. Początkowo rozbitkowie mieli płynąć dalej — ale zostali. I trudno im się dziwić: różowe plaże, turkusowa woda, łagodne powietrze… Tak właśnie zaczęła się historia najstarszego brytyjskiego terytorium zamorskiego.
Przez kolejne stulecia wyspy żyły morzem i z morza – i nigdy nie było tam nudno: Były bazą piratów, punktem przerzutu towarów dla konfederatów w czasie wojny secesyjnej, w końcu hubem przemytniczym alkoholu w czasach prohibicji…
A jednak brytyjska państwowość jest tu solidnie zakorzeniona: miasteczko St. George’s jest najstarszą anglojęzyczną osadą w całym Nowym Świecie, a parlament w Hamilton obraduje nieprzerwanie od 1620 roku. W 1995 roku przeprowadzono referendum niepodległościowe, w którym mieszkańcy Bermudów zdecydowanie opowiedzieli się za pozostaniem częścią Zjednoczonego Królestwa.
Jednak brytyjskość jest doprawiona solidną porcją lokalnej kultury: Miejscową duszę najlepiej widać jednak podczas tańców Gombey — rytmicznych, głośnych i kolorowych widowisk wywodzących się z tradycji afrykańskich, które towarzyszą mieszkańcom przy każdej okazji wartej świętowania.

No i jest jeszcze Trójkąt Bermudzki. Kto nie słyszał o znikających statkach, szalejących kompasach, czy samolotach przepadających bez śladu! Legendy narastają przez dekady i przyćmiewają mało fascynujące fakty: liczba katastrof w tym rejonie, przy uwzględnieniu intensywności ruchu, nie odbiega od średniej dla całego Atlantyku. Można zatem spokojnie żeglować na północ po wodach bermudów – albo zrobić sobie tu miły przystanek!

Jak? Gdzie? Kiedy?