Lodowe Krainy

Wiosna 2027 będzie dla nas powrotem do domu — bo prawdziwy dom Inatiz to nie spokojne karaibskie zatoczki, ale zimne, wymagające wody północy. w czwartym roku żeglugi dookoła Ameryki Północnej nadszedł czas, żeby domknąć pętlę. Na horyzoncie — skaliste brzegi Nowej Szkocji, dzikie wybrzeże Labradoru i Nowa Fundlandia, gdzie jeszcze nie rzucaliśmy kotwicy. Nasza pomarańczowa Inatiz znowu skieruje się na północ. Najwyższy czas.

Są miejsca na świecie, do których po prostu trzeba pożeglować – i żadna inna metoda dostania się tam nie byłaby właściwa. Takim miejscem jest Nowa Szkocja. Ten wciskający się między Atlantyk a Zatokę Fundy półwysep od wieków żył z w najbliższej relacji z morzem. Europejscy osadnicy – najpierw francuscy, potem angielscy, szkoccy i niemieccy w większości byli rybakami. Do dziś wszyscy mieszkańcy podziwiają i szanują morze – więc z pewnością znajdziemy z nimi wspólny język.

Na lądzie też nie brakuje powodów, żeby zatrzymać się dłużej. Lunenburg — kolorowe, drewniane, założone w XVIIIw miasteczko rybackie swoim urokiem skutecznie konkuruje z Bryggen w norweskim Bergen. Ponad 160 latarni morskich strzeże tutejszych brzegów, a wybrzeże jest tak poszarpane i dzikie, że spokojna zatoczka, którą upatrzymy sobie na kotwicowisko, na pewno będzie pusta.
Natomiast w Zatoce Fundy ocean dwa razy dziennie robi coś, czego nie doświadczy się nigdzie indziej na świecie: skok pływów sięga tam nawet 21 metrów — jakby ktoś odkręcił korek w wannie wielkości całej kanadyjskiej prowincji.

Na Cape Breton, gdzie skaliste wzgórza opadają wprost do oceanu, wieczorami słychać w pubach celtyckie skrzypce — bo Szkoci, którzy tu przypłynęli, zabrali ze sobą wszystko co najważniejsze. Dokładnie tak, jak śpiewa stara szanta: I wish I was in Nova Scotia, where the mountains meet the sea.